Post: #55

Witam, a tak to wyglada 'z grubsza' praktycznie : paliwa z epoki, na ktore byly skonstruowane silniki, np.: Sokol 125, SHL M 02 / 03 / 04, WFM 125, Rysia, Zaka, Komara, Junaka M 07 / M 10, itp. o stopniach sprezania 6 - 6,5 - 7 : 1, to benzyny od 66 - do 72 / 75 Oktan [ przewaznie 'spirytusowe' wowczas ] i spalaly sie one w 99% tylko w obrebie komory spalania glowicy [ przez bardzo krotki - wybuchowy cykl spalania ].
Natomiast benzyny 94 / 95 Oktan [ wymagajace minimalnego stopnia sprezania silnika 9,2 - 9,5 : 1 / do rownie szybkiego spalania ] - spalaja sie przy zbyt niskim sprezaniu takich silnikow / przewaznie az poza otwarcie kanalu wylotowego cylindra [ a w Junakach M 07 / M 10 np. - az poza otwarcie zaworow wydechowych, to spalanie trwa nawet 8 - 10 razy dluzej, niz paliwa z epoki ]...
I ten czas / dlugosc cyklu spalania benzyn 94 / 95 / 98 Okt. przy zbyt niskim cisnieniu w komorze spalania - powoduje wlasnie to skrajne przegrzewanie sie zabytkowych silnikow - puchniecie tlokow, zacieranie sie, itp., bo zamiast spalin / wylatuja z wydechow przewaznie 0,5m dlugosci 'ognie spalania', niestety...
Na rycinach po lewej stronie : prawidlowe spalanie benzyn 70 / 75 Okt. dobranych do stopnia sprezania silnika zabytkowego;
- po prawej / nieprawidlowe, 8 - 10 razy dluzsze spalanie benzyny zbyt wysokooktanowej / do zbyt niskiego stopnia sprezania silnika i zbyt niskiego cisnienia w komorze spalania glowicy w zwiazku z tym..:    
Rysunki dosc 'siermiezne', ale mysle - ze przez to proste i zrozumiale...
Pozdrawiam.