Post: #27

Kolego Majerano ale weź pod uwagę, jakie traktowanie przechodziły Ukrainy głównie na prowincji. Był to typowy pojazd wielozadaniowy a jak wiadomo Polak potrafi . Wielkie kany na mleko na kierownicy albo dwa wory kartofli jeden na bagażniku drugi na ramie. Tzw. pegjeerowcy i kołchoźnicy zwykle nie mieli samochodu stąd tego typu cięższe przedmioty przepychali w obrębie kilku kilometrów na rowerze. Składak był dla mieszczuchów. Na wsi przy tego typu eksploatacji po prostu się łamał. Góral już kiedy weszły był do tego typu zastosowań niepraktyczny chociażby ze względu na plątaninę linek i dosyć małą ramę. Z tego też powodu wieś przez długie lata nie odpuszczała swoich Ukrain, Turingów, Popularnego i tym podobnych sprzętów. Nie można też pominąć faktu, że Ukraina była często jedynym rowerem w rodzinie i często służyła dla dzieci do nauki jazdy "pod ramą", zaliczając całą masę wywrotek. Nikt nie dbał jak o kolażówkę, to nie byli pasjonaci rowerów. Skórzane siodełka i błotniki wiązano na druty a korby przyspawywane były na stałe do ukręconych osi.
Pokaż mi górala, który wytrzyma takie traktowanie.

Najsłabszym ogniwem Ukrainy są koła szprychowe - tego nie przeskoczysz. Cała reszta jest prawie niezniszczalna i całkowicie idiotoodporna ===jak Kałach Nie ma co się psuć.
Moja ma 40 lat, poza wymianą błotników na aluminiowe raczej nikt o nią nie dbał. Pozyskałem w stanie złomowo-śmietnikowym - bez lamp, odblasków, siodełko na druty, posklejany łańcuch.
Przesmarowałem, pokasowałem luzy, przynitowałem poszycie siodełka i wycentrowałem tylne koło. Codziennie jeżdżę do pracy pod stromą górę.

W góralu ciągle jest coś do roboty, cała masa elementów ruchomych. Klocki, strzępiące się linki, przerzutki. Wymaga od użytkownika pewnej dbałości i konserwacji.
Ukraina przy zerowej dbałości przejeżdżała 30 lat do czasu swojej ostatecznej śmierci technicznej - zwykle obręcz skrzywiona do stopnia, że nie mieściła się już w widełkach i ogólna dewastacja.