Post: #20

No to Irku nie za dużo wiesz o Minsku.
Wymieniłem najczęstsze usterki występujące w obu modelach Minska sprowadzonego do Rometu i tam doposażonego do naszych przepisów o ruchu drogowym. Podpórki pękały zawsze, gdy ktoś zbyt mocno na nie postawił motocykl. Odlewy nie były wzmacniane choćby zwykłym prętem.
Amory tylne to masakra. Ciekły wszystkie, bo dawali beznadziejne uszczelki.
Miałem do niego gazowe, ale za sztywne. Zębatka kosza sprzęgłowego źle zahartowana (ta mała na wale korb. nie do zajechania).
Korkowe tarcze sprzęgła były do d...y i pęczniały pod wpływem nagrzewania się silnika. Jadąc takim nowym M 400A na trasie 50 km musiałem 5 x regulować sprzęgło.
Pierwsze modele M 400 posiadały akumulator i złą instalację powodującą gotowanie się aku. Poprawiono to w M 400A stosując dodatkowy przewód (niebieski) pomiędzy stacyjką a modułem. Producenci polskich akumulatorów zacierali ręce z powodu reklamacji od klientów (nie z winy producenta, tylko inż. z Rometu). Wyskakujący bieg to kolejna poważna wada tego silnika. Zębatki bardzo nieznacznie były ze sobą zazębione i często to połączenie rozłączało się w czasie jazdy, powodując szarpanie. Była metoda naprawy tej wady nawet w Minsku (Białoruś), ale tam liczyły się wytworzone tysiące motocykli, a nie jakość. Jak to naprawić w ciągu 10 minut, jest moją tajemnicą.
Minsk miał dużo zalet, ale o tym Irek już napisał.
Ta wersja białoruska z silnikiem 12 KM nie była sprowadzana do Bydgoszczy i bez akumulatora nie mogły jeździć po naszych drogach.
Jeżeli ktoś sobie sprowadził taki model, to jedynie na wieś daleko od szosy. Osobiście jeździłem tym motocyklem i był naprawdę lepszy od wersji wiejskiej (tak Bialorusy nazywali importowany przez Romet model)
O wyborze modelu decydowała cena i serwis, który był na tamte czasy wyjątkowo korzystny dla użytkowników.