Post: #39

U mnie sąsiedzi zdążyli się przyzwyczaić do mojej pasji, ba nawet czasem któryś zagada co tam słychać i co znowu grzebię. Dziwią się tylko jak ja potrafię nieraz w środku nocy na mrozie siedzieć na podwórku i naprawiać Ogara Nie wiem czemu, przecież dla mnie to normalne, że nawet mimo późnej pory i w sumie zerowej widoczności trzeba coś zrobić jak się chce bezproblemowo jeździć

Znajomi też się nie śmieją. Ba, jednego nawet wożę ze sobą do pracy to przynajmniej nie musi zajewaniać na tramwaj z przesiadką na autobus, więc nawet sobie chwali. A u ogółu ludzi zauważyłem raczej uśmiech nostalgii i setki wspomnień na widok Ogara.