Post: #33

A ja zacząłem... Od Żuka, Malucha, Poloneza i Mercedesa S-klasy oraz spróchniałego dostawczaka. A dokładnie? Otóż, jak jeszcze do przedszkola oraz do pierwszych klas podstawówki chodziłem, to rodzice mieli właśnie Poloneza (nóweczka, Caro Plus, rocznik chyba 2001 - czyli jakieś 5-6 lat miałem), w kolorze srebrnym i z radiem na kasety oraz bardzo fajną gąbką do szyb, zielonego Mercedesa S-klasę (W126 chyba) oraz czerwonego, przerdzewiałego do reszty 307D (dostawczaka, który do dziś stoi na podwórku). A "fioła" miałem na punkcie dwóch pojazdów - Żuka i Malucha, bardzo w tamtych (niby nie tak bardzo odległych) czasach jeszcze popularnych. Porządny 126p musiał mieć szybki-trójkąciki oraz dwa lusterka. Inaczej był wersją ubogą! Wtedy latem połowa tych samochodów jeździła z otwartymi klapami tylnymi, teraz już tego nigdzie nie widzę.

Potem - się zainteresowałem starszymi samochodami, głównie Polskimi Fiatami, Polonezami, Warszawami i Syrenkami, Tatrami, Skodami, Ładami itp... A że dużo o nich czytałem to zapragnąłem poznać je bliżej - osobiście, najlepiej wyremontować. Droga i trudna jednak jest renowacja samochodu, szczególnie dla kogoś, kto nawet nie wie, jak działa silnik i do czego służy świeca. Więc z początkiem wakacji 2012 roku nabyłem Komara 2350, którego nieudolnie starałem się wyremontować. A dlaczego nieudolnie? Bo wiedzy żadnej nie miałem, a jak jeszcze rodzinka pomagała - pokrzywiony wał, wykończony tłok oraz wszechobecne oszczędności sprawiły, że pojazd ten ani nie odpalił ani nie był zbyt piękny - lakier zielony metalizowany z puszki. Czysta głupota... Po tygodniu wszędzie były jego ubytki. Nabyłem więc Ogara 200, którego troszkę doprowadziłem do ładu, a Komara "wymieniłem" na Mińska w międzyczasie kupując Jawę, którą mam zamiar zrobić porządnie.

Co za bzdety...